"Het is een geleidelijk proces waarin je steeds vaster komt te zitten.”
Het geweld begon heel vroeg in mijn huwelijk. Mondjesmaat, bijna onzichtbaar nog. Hij isoleerde me van mensen die me vertrouwd waren, maakte hen zwart en zette me tegen hen op. Later kwamen de verwijten, bedreigingen en slagen. En dat ging onvoorstelbaar ver. Hij sloeg me zelfs wanneer ik een glas verkeerd op tafel zette. Toen ik zwanger was van mijn jongste zoon sloeg hij me zo hard en stampte me in de buik waardoor ik even het bewustzijn verloor. Ik smeekte hem te stoppen, voor dat ongeboren kindje in mijn buik en mijn andere kind achter mijn rug. Hij ging gewoon voort. Ontelbare keren prentte hij het me in: ‘Je bent lui en dom en niemand vindt jou de moeite waard.’ Als je dat vaak genoeg hoort, ga je het geloven. Al snel dacht ik: ik heb iets verkeerd gedaan, daarom wordt hij kwaad. Maar hoe hard ik ook probeerde goed te doen en zijn agressie te voorkomen, hij reageerde met geweld. Steeds banger werd ik dat er erge dingen zouden gebeuren, met mezelf of met de kinderen. Ik moest het huishouden doen met rugzakken vol gewichten. Het begon met 20 kg, maar uiteindelijk droeg ik 60 kg op mijn rug. Zoveel weeg ik zelf. En dan moest ik 100 keer heen en weer lopen in huis. Ik bezweek onder het gewicht, kon nauwelijks nog ademen en viel op de grond. Hij wou me laten voelen hoe het was om meer dan 120 kg te wegen, net als hij. En hij wou dat ik hem nooit meer zou vragen te helpen in het huishouden.
Fysiek, psychisch, financieel en seksueel geweld, ik heb het allemaal meegemaakt. Op de begrafenis van mijn grootmoeder – een warme dag was het – verstopte ik de blauwe plekken met extra gezichtspoeder en lange mouwen. Als ik me maar zo hard mogelijk aanpaste, dan zou ik de kinderen kunnen beschermen en zouden ze niets merken. Dacht ik. Pas na de scheiding besefte ik ten volle hoe die jaren hel ook hen bepaald hadden. Pas nadien bloeiden ze open en lieten hun stress varen. Hoewel de agressie na de geboorte van mijn zoon verergerde, werd ik er stilaan apathisch voor. Ik functioneerde vanuit een overlevingsinstinct. Alles deed ik om iedereen en vooral hém kalm te houden. Om zijn humeur te milderen, zijn agressie te voorkomen. Te moe was ik om te vechten.
Keerpunt
Wat ik ook deed, hij vond altijd wel een andere reden om zijn agressie op me uit te werken. Mijn zelfvertrouwen raakte totaal ondermijnd. Op een dag zette hij me letterlijk het mes op de keel. Toen begon ik te begrijpen dat de mishandeling die ik al 11 jaar onderging niet terecht én niet mijn schuld was. Pas in de therapie na mijn scheiding leerde ik opnieuw dat ik een eigen mening mocht hebben. Stapje voor stapje gaf ik het verleden een plaats en keek uit naar de toekomst. De littekens zullen altijd blijven, maar ik voel me steeds sterker om ook met de moeilijke momenten om te gaan. Mijn ex nam me 11 jaar van mijn leven af. Maar de rest is van mij.
Hulp zoeken
Zit je zelf in een onveilige situatie of maak je je zorgen om iemand? Het is belangrijk dat je weet dat er hulp hulp. Praat erover, je bent niet alleen.
Hulpverlening
